Krinkje Spijen

Ien Pieterziel Bietn zaoien - NOW Kommen ôlle tieden weerom? Et zel n week leden weden, dat ik K. van den B. wat achter zich anslepen zag. Dat docht ik teminnend. Ik docht, zôl er n lam verzopen weden? Mar K. ging er niet met naar huus. En toen zag k wat er dee, hij was, al veur dat e zun opkwam, an t voerbieten zaaien. Dat môs op n kiekje, joe wieten hoe k bin. Gauw t kopke thee opdrinken, leste stukje van e krekker deurslokken, t apparaat ien e buus en op e fiets. Et was net of dizze der al veur klaar ston. Mar wat dee K. nau? Hij ging met e krode naar huus. Zol e t zaaien al daan himmen, nee dat kin niet, dan har e wel midden ien e nacht uut berre stappen moeten. Dat zol e wel kinnen, dat niet,mar ik wôl niet loven, dat e dat daan har. Dus ik kon gaan mörgeneten, mar je blieven toch onrusteg, dat zel je wel kinnen begriepen. We harren t eten nog mar net op, môssen nog handjevollen, en daar ging K. weer naar zien perseel. Verder huf ik et joe niet vertellen, er wer heel gauw een kiekje schoten, zels meer dan een. "Zwaar wark", zee K. en"ik kin t ook zo min zien waar k laans moet, strepen bin slecht te zien, k heb e bril er al bij op". Grond was ook niet zo fien, "mar", zee K, "ik bruuk genog zaad en din zel er altied wel genog planten boven kommen, adder teminsend es wat regen komt. En dan gaan we op blokjes kappen en op enen zetten". K. docht al wied vôt en ik nog wieder. Ik zag niet zon grote mesiene op zien veld kommen om e bieten er uut te halen, te rooien. Et zel wel weer net as veurige harst belukken, met e kopschoffel en e bietetang. K. zel wel dinken: zo wied binnen we nog lang niet en daarien het e geliek!!   Terug naar Grunnings