|
Ien Pieterziel
Pieterziel - NOW
Wat ist weer roetreg kôld vanmörgen en reegnachteg. Et is nau (echt?) deu worren en nau krieg je din allegaar verzopen plakken: tuunpadden vol water, plassen op t land, veural ien e slinken. Mar ja zo moet t eerst kommen as e winter ophoepelen zel, want zoas t zundag was is t ook niet alles, zeg maar gerust: niks.
Het moet maar weer weden. Geert, jim kinnen him allemaal, zit mij op te jutten. Ja uut naam van Tonko en Bindert, zeit e. En ik loof him, hij komt mij altied over as n kerel waarst op aan kinst. Mar eerstens moek jim wat uutleggen veur dak an t echte schriem begun. Meestentied hek daarbij de hulp van mien vriend, vroeger wast mien buurman. Met ôns beiden schrieven we de leste tied vrij regelmateg in ônze dörpskrant. Sums zitten we bij n kanner an tafel, din bij him en anner keer, zo as nau, bij ôns thuus. Met mooi weer himmen wij ook es staan te krinkje spijen op e brug. Zels n keer lag mien vriend op berre, met n gewicht an zien brookn bien.
Maar goed, sums valt hij mij (te onpas?) ien e rede, maar an e annere kant zörgt hij er veur, dat et niet n geklets zunner enne wordt. Jim zellen t merken.
Ik bin al lang genôg an t woord, vriend geef et startschot maar"
"Aan tafel. Ik zal mijn carbidbus even pakken, hoor je de knal? Begin maar"
"Ik wolt et dis keer himmen over twee dingen. Eerstens over mien vriend en dat is dan nau al gebeurd. En tweedens over mien dörpke Pieterziel en din uut mien jonge jaarn".
"Het zal mij benieuwen wat er nu bij jou boven komt, ik wacht in spanning af".
"Vooruit met de geit. k Was nog mar n klein jongkje toen ik met mien mamme naar e schoenmaker ging. Naar één van e schoenmakers moe k zeggen. Er warren er twee ien ôns dörp. Ike Lollinga, beter bekind as Ike Pik, en Havinga. Dizze leste was et doel van ôns loopke. Onner tied dat mamme holpen wer keek ik e man an en ik zag wat vremds: hij har n bult op zien veurhoofd. Ik zee tegen mam: "Is Havinga dom, mamme? Hij het n hoorn op zien hoofd". Mamme was doodgelukkig, dat e schoenmaker dit niet heurde. Waar docht ik aan, denk je? Der was, denk ik, wel es tegen mij zeit: môst later goed leern, anners krigst hoorns!
Ien die zelde tied harn we n meid op e boerderij, toen heel gewoon. Ze woonde bij ôns ien. Bij summerdag môs zij de paar koein, die pa har, melken. Ze brôcht die melk op n gammele kar naar e weg en ging dan ook eevm bij hur pappe en moeke an. Ik môg dan vaak met, ik ging dan met Teta, zo noemde ik hur, ze hiete ien t echt Kornelia. Ik zee dan tegen hur moeke ook echt moeke".
"Op de laatste vijf regels na, had je het over schoenmaker Havinga en je noemde ook nog zo terloops Ike Lollinga. Weet je nog meer te vertellen over een van de beide of over beiden?"
"Ja, die Lollinga was ook nog es barbier. Zien mes was bliekbaar niet al te scharp, men zee hij schrapte de baard er ôf ien plak van dat e schoor. En sums, op zundag, was e veurzanger ien t "LOCAAL". k Hep t goed schreven, hoor! Dit gebauwke, staand achter n paar huzen en vroeger eigen aan de Gereformeerde Kerk van Boerum, wer bruukt as et te min weer was om op e fiets of lopend naar Boerum te gaan. Veur zo n (lees-)dienst was er gien örgel, en din môs Lollinga ienzetten. Letste jaarn is t gebauw bruukt om onner annere schapen onnerdak te geven. Maar t bordje met de naam zit er nog op. Denk er om dat et bewaard blift!!
Dat waren dus de verhalen over de schoenmakers en dan is het maar een klein stapje naar andere neringdoenden. Mooi woord, vind je ook niet? Ga je gang".
"Maar eefkes wat over e timmerluu? Ien mien jonge jaarn was Pieterziel twee timmer-bedrieven riek. Over Van der Wal en de Groot eerst maar es. Et warren twee zwagers. De Groot kwam vaak bij ôns as er wat te timmeren was. Hij leerde mij et verske:
"Tabak, dat edele kruit,
dat groeit in verre landen,
men stopt het in de pijp
en laat het ras verbranden".
As ik het dan uut het hooft opzeggen kon dan kreeg ik van hem een paar spiekers ien mien hand(-je). Van der Wal, de companjon, har een zeun en die wer op schoel mien beschermheer. Hij zee tegen annere jonges: As jim disse jonge ankommen, din kom jim mij an. Ik von dat geweldeg, k was niet zon held. Dat dizze timmerluu er ook nog stelmakerij bij hadden wil zeggen, dat ze kapotte boerewagens weer heel moeken. Ook t hôltwark van radden: de tuten, de spieken en de holten velg konnen ze maken. De iezern hoep er omleggen was t wark van e smid en zien vrauw Daarveur wer e hoep op n platliggende meulnstien leit. Om e hoep hinne werren turm stapeld, die ien e fik stoken werren. Zo wer e hoep glenhiet maakt. Deur die warmte zette de hoep uut en kon e deur e smid en zien vrauw met tangen om t holten rad legt worren. Zat e goed te plak dan smeeten ze er water over, dat e hoep krimpen dee om t holten rad. Klaar was kees met de meid, zeden ze din.
Hooghiem har et tweede timmerbedrief van ôns dörp. Hij was e boerntimmerman, hij har de 'dikke boern' as klant. De liberale boern, zeden ze din. Hij woonde met zien vrauw Antje ien e pasterie van e vroegere Doopsgezinde Gemeente van Pieterziel. k Heb lezen dat een van disse domnees op n duur liever ien Gruupskerk wonen wilde. Wer n pasterie veur him, ien wat nau de Herestraat hiet, bauwt. Kort der na wer besloten dat et et beste was dat t kerkgebauw er ook maar hin verhuusde. Dus kerk wer ôfbroken en ien Gruupskerk weer opbauwd ien één jaar tied. Hij steit er nog (nau as aula). Tot veur n jaar of tien, twinteg zat regenbak van die kerk nog ien n tuun".
"Wat zeg je , moet dit het eind zijn, de kerk? De kerk in het midden laten?"
"Ja, ook figuurlijk zel de kerk nau zowat ien t midden staan, want as we op disse menier t hele dörp bij laans willen, dan komt er nog zon enne achteran. 't Liekt mij goed om op dit stee ôfscheid te nimmen van ônze lezers. Moi, heur.
Terug naar Grunnings
|
|