|
Verhoalen en Verskes
Noar Pieterziel - Tonko Ufkes
't Is natuurlek n hiele reis' denkt ze, ientussen ien n tiedschrift bladderend. Aal weer goan bij t omsloagen van n bladziede heur ogen van t pepier noar t roam, woar t vertraauwde Nederlandse landschop veurbij schuft. Het laand met doarien de koeien en loater t bos van de Veluwe geven rust; t is n goed besluut west eindelek weer es n poar doagen noar t Noorden te goan.
Roem veur Stad wordt ze wakker, en veur de spiegel hoalt ze bozzel deur t griezende hoar en waarkt make-up wat bij. As ze heur zummerjaske uut t bagagerek hoalt is t kreukeld en ze striekt de vollen der uut veurdat ze t andut. Ze blift stoan tot aander passagiers ok opstoan, dan lopt ze noar de uutgaang.
Trein noar Leeuwarden stijt al kloar en om niet vannijs ien sloap te vallen kikt ze strak noar boeten. Heur weekendtaas, n bos bloemen bovenop, holdt ze nou op schoot. Noadat e trein stopt is, zigt ze ieneent t station van Zuudhörn en onwillekeureg stijt ze op. Veur de dichte spoorbomen stoan fietsers en as n lut wichtje zomor noar heur zwaait, gijt heur haand omhoog. Dan pas vernemt ze dat ze veur t roam stijt en dat goenent noar heur kieken. Schrokken ploft ze del op e baank. Noa aal die joaren lieken bomen, gras, boerderijen zulfde as toen. Alles met Maaike komt weer boven, woar ze eileks al baang veur waas. Wanhopeg kikt ze om heur toe, om zo gaauw meugelk ofleiding te vienden, mor niks helpt; trein, reizegers, landschop, alles paast ien t zulfde beeld.
t Waas kold, krekt as nou ieneent, toen ze met n drieën weeromreden noar Visvliet. Op school al waas der zulfde spanning west, mor dat heurde bij t begun van e vakansie. Onder de kerstwijding waas t even vot, mor doarnoa kwam t as vanzulf weerom. De eerste snij viel, toen ze met Maaike en Anna noar t station liep. Ien e trein warren roamen geliek besloagen deur heur natte kleren en waarme oadem. Op t perron ien Visvliet har Maaike nog n snijbal tegen t treinroam gooid, woarachter Van der Werf zat.
'Vremd, dat k dat nog wiet' schut t heur ien t zin, as ze opschrikt deur t stoppen van e trein. Dit is Griepskerk al en domt zal Anna op t perron stoan om heur òf te hoalen. Angsteg holdt ze weekendtaas met beide handen tegen heur an, t pepier woar de bloemen ien zitten, kroakt. Anna har teminnent nog perbeerd wat te doen, zunder dat t n nust holpen har. En loater, bij begraffenis, har zij as enegste van e klas reerd. Met n drieën warren ze van t station noar t dörp fietst, noast nkander, krekt as zo voak. Doar har vlak bij de brug één op t ies stoan, want der warren voetstappen ien e snij te zien. Van ene noar aander kaant. Anna har t Maaike wezen en die onneerde geliek om over t ies te fietsen. t Hiel ja. Zulf har ze t nooit duurd, mor doar kon Maaike toch gien reken met holden; as zij allent over de weg noar huus toe wol, mos ze dat mor doen. Omdat ok Anna heur fiets op t ies zette en achter Maaike an ree, bleef ze achter, tot heur vriendinnen al bij de brug van de Stroatweg kommen warren. Lelk har ze t ok doan, de twee aander wichter reden al ver veuruut. Toen ze zulf bij de brug kwam, heurde ze Anna haard roazen. Over de diek runde ze op heur toe en zag dat Anna nog op t ies ston, noast heur fiets. n Spoor ging verder, noar n groot gries-blaauw plak ien e witte snij. Ze begreep geliek wat of er gebeurd waas en runde rerend noar heur fiets, schoof die van e wal op e weg en ree snötterend noar huus.
De trein stopt en ze zigt deur t aander roam Anna stoan, noast de auto, krekt as ofproat. 'Nou niet reren, niet vannijs reren', denkt ze, heur stief an e weekendtaas en e verinneweerde bloemen beet holdend.
Eerst bij Boetenpost duurt ze weer opkieken.
[uut e bundel 'Wottervaarf', uutkommen bij Servo, Assen ien 1999]
Terug naar Grunnings
|
|