|
Verhoalen en Verskes
Uutvlogen - Tonko Ufkes
"Asstoe t gras anharkst, dan kinstoe vegen."
We heistern wat, lekker ien boeten weden,
de haarstzun dut zien best noa alle regen.
Dan hoal k n nustkaast noar beneden;
"schud mor leeg, dan e krabber der deur."
Ze doen t vanzulf, ik goa weer verder
tot ik vernem dat ik ze niet meer heur,
geliek stoa k onderan e ledder.
Ien roegte, op het anharkt' blad
lijt n meeske woar ze stil noar kieken;
de vleugels wieduut, het liefke plat.
De vroag is niet meer te ontwieken:
- het graf wordt groaven en e rest kin vot -
Hoe ver is t vliegen tot an God?
Terug naar Grunnings
|
|